Bron: Alfredo Jalife-Rahme
La Jornada 26 mei 2026 [ES],
Voltaire Netwerk Mexico-Stad 27 mei 2026 ~~~
Het vredesprotocol, waarover de Verenigde Staten en Iran onder Pakistaans-Chinese bemiddeling overeenstemming hebben bereikt, heeft noch betrekking op de vrije doorvaart in de Straat van Hormuz, noch op het afzien van de atoombom: aangezien deze twee problemen niet bestaan. Het gaat om de teruggave van bevroren Iraanse tegoeden en oorlogsschadevergoedingen.
De Verenigde Staten zullen hun nederlaag niet erkennen en zullen de Arabische staten in hun plaats laten betalen, terwijl Israël ermee wegkomt zonder de door hen veroorzaakte schade te vergoeden.
Ook in de talen: Español français
Bijna een jaar geleden overwoog ik de hypothese van de ‘zwarte zwaan’ die de wederkomst van Pakistan belichaamde, dit land dat er alle schijn van heeft op weg te zijn om een oppermachtige bemiddelaar te worden [1].
Bijna een jaar later bereikt Pakistan, een middelgrote kernmacht met 170 kernbommen – wat een tegenwicht vormt voor de angstaanjagende nucleaire afschrikking van de Israëlische ‘Samson-optie’ – een akkoord dat nog ondenkbaar is voor niet-ingewijden/nieuwkomers/advocaten, terwijl zijn stafchef, generaal Asim Munir, op opmerkelijke wijze een MOU (Memorandum of understanding – intentieverklaring) heeft geformaliseerd dat de standpunten van de belangrijkste regionale spelers in daden omzet volgens de axioma’s van de tripolaire ‘geostrategische stabiliteit’ [2].
Door de „aard der dingen“, zoals de Griekse klassieken zeiden, heeft de positie van Pakistan het mogelijk gemaakt om de onderling onverenigbare partijen te (ver)overtuigen: de opperste broederschap van China [3]; Israël, een machtige bondgenoot van Trump; Iran, een naaste bondgenoot van Saoedi-Arabië en een bevriend/onmisbaar buurland van Iran, Pakistan.
Ik laat het opmerkelijke bezoek van de Pakistaanse premier Shahbaz Sharif aan China [4] buiten beschouwing – een gelukkig toeval, na de twee bezoeken van Trump en Poetin aan Xi. Ik kies er ook voor om het feit te negeren dat de “twee Pakistaanse astronauten” samen met hun Chinese collega’s trainen voor de ruimtevaart [5].
Heeft China het Iraanse conflict opgelost?
Generaal Asim Munir mag dan wel een goede vriend van Trump zijn – wat de beroemde Britse geopoliticus Alastair Crooke ergert – het enige wat Trump tijdens zijn bezoek aan Xi had kunnen bereiken om in te grijpen in het conflict rond de Straat van Hormuz, is de medewerking van Peking om zijn Pakistaanse bondgenoot aan te sporen bij te dragen aan de oplossing van het conflict. Het talent van de Pakistaanse bemiddeling lag in het kunnen beoordelen van de regionale situatie in het Midden-Oosten vanuit het perspectief van de “constructieve strategische stabiliteit” die tussen Xi en Trump was overeengekomen – met de stilzwijgende steun van Poetin, die Xi, laten we niet vergeten, sinds 2013 46 keer heeft ontmoet.
Een van de vele elementen in het memorandum van overeenstemming dat is gepubliceerd door het Libanese Al-Mayadeen, dat zeer nauwe banden heeft met Hezbollah en Iran [6], is die waarbij miljarden dollars aan Iraanse gelden worden vrijgegeven die door het directe embargo en de Amerikaanse sancties waren geblokkeerd.
De gelijktijdige opheffing van de Amerikaanse blokkade en de openstelling van de Straat van Hormuz markeren het hoogtepunt van de „financiële fase” van de asymmetrische oorlog [7]. Afgezien van het onvermijdelijke verlies van de Amerikaanse bases, die ernstig beschadigd zijn geraakt door de “directe nabijheid” van Iran, zoals Amerikaanse kranten onthullen, is het duidelijk geworden dat de Perzische Golf een Perzische Golf in het kwadraat is geworden.
Er zullen nog veel debatten plaatsvinden over de vraag of de overdracht van de Perzische Golf door Trump aan Iran gelijkstaat aan een relatieve denuclearisatie.
Belangrijker dan het bezit van een atoombom zijn de “vier metaforische atoombommen” van Iran:
1) het inherente martelaarschap van het Perzische sjiisme;
2) zijn ondetecteerbare en talrijke hypersonische raketten;
3) de soevereiniteit over de Straat van Hormuz, gedeeld met Oman (een van de zes oliemonarchieën van de Samenwerkingsraad van de Golf die de financiële kwetsbaarheid heeft blootgelegd van het neoliberale globalisme van de verdeelde as Wall Street/The City,
en 4) het nauwelijks voorstelbare niveau van wetenschappelijk onderwijs aan de openbare universiteiten van het “beschavingsland” Iran, een van de wereldleiders op het gebied van STEM (wetenschap, technologie, engineering en wiskunde).
Deze vier cruciale punten zijn jammerlijk onderschat door de Mossad en Trump, die zich heeft laten meeslepen door de genocidale retoriek van de talmudische Netanyahu, en die nu geen belemmering meer kan vormen voor een regeling die de identiteit van het „Grote Midden-Oosten“ ingrijpend verandert, in een mate die vergelijkbaar is met de Anglo-Franse Sykes-Picot-akkoorden van destijds.
Bestaat er een akkoord tussen de VS, Iran, Pakistan en Saoedi-Arabië dat nu al in staat is om de schadelijke obstructie van Israël te omzeilen?
Er zullen ongetwijfeld critici en verdedigers zijn van het plan voor de oplossing van het conflict tussen de Verenigde Staten en Iran – elk met hun eigen zeer respectabele argumenten. Naar mijn mening heeft Iran het geostrategische moment dat de wereld momenteel doormaakt perfect begrepen en heeft het dienovereenkomstig gehandeld.
voetnoten
[1] «Un “cisne negro”: parusía de Pakistán frente a la talmúdica “opción nuclear” escatológica de Netanyahu y Ben Gvir», Alfredo Jalife-Rahme, La Jornada, 2 de julio de 2025.
[2] «ESPECIAL: Geopolítica del Medio Oriente y su IMPACTO en la Economía GLOBAL», Congreso de Geopolítica de República Dominicana, Alfredo Jalife-Rahme, YouTube, 13 de mayo 2026.
[3] «Seventy-Five Years of Pakistan-China Relations: A Partnership Across Generations», Khalil Hashmi, Global Times, May 21, 2026.
[4] «Pakistan’s PM begins China visit overshadowed by Iran war», Gulf Today, May 23, 2025.
[5] «Two Pakistani astronauts undergoing joint training with Chinese counterparts: China Manned Space Agency», Global Times, May 23, 2026.
[6] «Exclusive: Iran, US to finalize framework understanding via Pakistan», Al-Mayadeen, May 24, 2026.
[7] «“MOMENTO FINANCIERO” DEL ESTRECHO DE ORMUZ: ¿Fondos Soberanos de Riqueza (SWF) del Consejo de Cooperación del Golfo como Reparación de Guerra para Irán?», Alfredo Jalife-Rahme, Substack, 24 de mayo de 2026.