Bron: Thierry Meyssan
Voltaire Netwerk, Paris 7 april 2026 ~~~
De oorlog van Israël, de Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk tegen Iran is een uitdaging voor internationaal recht. Zelfs de Veiligheidsraad was zijn eigen definitie van agressie vergeten. Het sprak zich uit tegen zichzelf. Er is nooit een precedent voor deze situatie geweest. Alle VN – lidstaten moeten nu kiezen tussen het internationaal recht of het door de Verenigde Staten bedachte bondgenootschapssysteem.
Ook in de talen: عربي Deutsch ελληνικά English
Español français italiano Português русский
De Israëlisch-Amerikaans-Britse oorlog [1] tegen Iran heeft de Verenigde Naties een flinke klap toegebracht en de manier waarop het internationaal recht gehanteerd werd veranderd. Tot nu toe geloofde iedereen dat dit recht uitsluitend gebaseerd was op respect voor hun handtekening en het recht van volkeren op zelfbeschikking. Maar na verloop van tijd was iedereen ook gewend geraakt aan het feit dat Israël en de Verenigde Staten nooit als wetsovertreders zouden worden beschouwd.
Hoewel zich beroepende op “een collectieve zelfverdediging” van Israël (sic), werd dit punt van tafel geveegd door de verbazingwekkende openhartigheid van de President van de Verenigde Staten, Donald Trump, volgens welke Iran zijn land niet bedreigde [2]. Tot nu toe heeft Washington schaamteloos gelogen om de illusie in stand te houden dat het internationaal recht respecteert. We herinneren ons de leugens van George W. Bush en Barack Obama over de aanslagen van 11 September, de Iraakse massavernietigingswapens, de Libische en Syrische bloedbaden en de oorlogen die volgden.
Benjamin Netanyahu greep simpelweg terug op zijn al dertig jaar oude betoog over ¨de kop van de octopus¨, dat wil zeggen Iran, om diens invloed te verklaren. Hij kon niets beters bedenken dan te verwijzen naar de slogans van de Iraniërs: „Dood aan de zionistische entiteit!“, “Dood aan de Verenigde Staten!”, waarmee hij suggereerde dat Iran alle Israëli’s en alle Amerikanen wilde vermoorden. Het scanderen van “Dood aan de zionistische entiteit!” betekende echter nooit de hoop op de dood van de staat Israël en zijn bevolking, maar alleen een betwisting van de zelfproclamatie van deze staat, zonder de goedkeuring van de Verenigde Naties en in strijd met het oorspronkelijke plan voor een binationale staat. Wat betreft de kreet “Dood aan de Verenigde Staten!”, daarmee betwist Iran de legitimiteit van een staat die is gegrondvest op de uitroeiing van miljoenen inheemse mensen en op de slavernij van miljoenen zwarte Afrikanen.
Je zou verwachten dat elk lid van de VN deze oorlog illegaal zou verklaren, dat het een “agressie” is in de zin van het Handvest. Maar nee! Niemand heeft het gezegd – behalve Noord-Korea -, hoewel ze het allemaal dachten. Hoewel deze houding begrijpelijk is, gezien de militaire macht van de Verenigde Staten – iedereen geeft er de voorkeur aan deze waarheid niet onder ogen te zien – is het duidelijk dat deze collectieve lafheid gevolgen zal hebben.
Het belangrijkste punt is iets anders: deze oorlog vormt niet alleen op zichzelf een “agressie” en zet vraagtekens bij de handtekeningen van Tel Aviv en Washington, maar wordt ook op een “barbaarse” manier gevoerd, in de zin van de Haagse Conferentie (1899). Benjamin Netanyahu heeft openlijk toegegeven dat hij één voor één alle religieuze, militaire en politieke leiders van degene die hij als zijn vijand beschouwt, heeft laten vermoorden. Misdaden die door Donald Trump overgenomen en eveneens op zich genomen zijn.
Tot nu toe beschouwden westerlingen het vermoorden van leiders als immoreel en contraproductief. Israël en de Verenigde Staten zijn zich er terdege van bewust dat het contraproductief is, maar het kan hen niet schelen of het moreel is of niet [3]. Israël heeft achtenzeventig jaar lang Palestijnse leiders vermoord. Het heeft dit volk wees gemaakt en kan nu alleen zichzelf de schuld geven als het geen gesprekspartners meer heeft om mee te onderhandelen.
Daarbij heeft Israël het huis van de Opperste Leider van de Revolutie, Ayatollah Ali Khamenei, met de grond gelijk gemaakt en hem vermoord. Dit is precies hetzelfde alsof Israël het Vaticaan had gebombardeerd en paus Leo XIV had vermoord omdat hij – en al zijn voorgangers – zich verzetten tegen de oprichting van een Joods Rijk, om de woorden van Vladimir Ze’ev Jabotinsky (1880-1940) te gebruiken, ook al accepteerde hij dat Israël en Palestina een toevluchtsoord zijn voor Joden van over de hele wereld, om de woorden van Theodor Herzl (1860-1904) te gebruiken.
Het zou daarom niet verbazingwekkend moeten zijn als er hedentendage terroristische bewegingen ontstaan, zoals Harakat Ashab al-Yamin al-Islamia (HAYI) (Islamitische Beweging van het volk van de rechterhand), die bommen plaatsen in België, Nederland, het Verenigd Koninkrijk en misschien in Frankrijk. Degenen van de sjiieten die de Velayat-e faqih hebben aanvaard, moeten hun spirituele meester wreken.
Alsof dat nog niet genoeg was, vallen Benjamin Netanyahu en Donald Trump nu Iraanse burgers aan [4] die ze, eerder, opriepen om “hun regime omver te werpen” (sic). Helaas! De Iraniërs, die niet overtuigd waren door de westerse propaganda dat de Revolutionaire Garde 40.000 van hun landgenoten had afgeslacht, sloten zich massaal aan … bij de Revolutionaire Garde om de agressors in toom te houden
Deze wrede acties begonnen met de bombardementen van de brandstofvoorraden in Teheran, waardoor “zwavel- en stikstofoxiden” vrijkwamen, wat zure regen veroorzaakte [5].
Iedereen die goed begreep dat Benjamin Netanyahu en Donald Trump een illegale “aanval” tegen Iran plegen en zich als barbaren gedragen door leiders te vermoorden en doelbewust burgers aan te vallen, kon inzien dat Iran rechtmatig reageerde op de behandeling die het onderging.
Dit is de grote ontdekking van deze oorlog: Internationaal recht bepaalt dat de aangevallen Staten niet alleen op het grondgebied van de agressor kunnen terugslaan, maar ook op de militaire bases die vanuit het buitenland aan de agressie deelnemen, en ten slotte tegen de derde staten die deze bases hosten [6]. Sinds de oprichting van de Verenigde Naties had een aangevallen staat nog nooit zijn agressor(s) aangevallen op het grondgebied van een derde staat. De hele wereld was deze tegenaanval vergeten, bijzonder effectief in een tijd van economische globalisering [7].
De leden van de Veiligheidsraad zelf waren de “definitie van agressie” vergeten, die op 14 December 1974 unaniem zonder stemming werd aangenomen. Zozeer zelfs dat ze op 11 maart 2026 namen ze resolutie 2817 aan, die “in de sterkste bewoordingen de onaanvaardbare aanvallen van de Islamitische Republiek Iran veroordeelt” tegen de zes Golfstaten en Jordanië. Zonder het zich direct te realiseren, stemden ze voor een tekst die in strijd was met hun eigen handtekeningen en dus met internationaal recht.
Saoedi-Arabië, Bahrein, de Verenigde Arabische Emiraten, Jordanië, Koeweit, Oman en Qatar werden tegen hun wil in deze oorlog meegezogen. Deze zeven staten – net als de Veiligheidsraad – reageerden aanvankelijk zonder de situatie te begrijpen. Ze dienden een klacht ingediend bij de Veiligheidsraad. Vervolgens moesten zij, briefwisseling na briefwisseling, toegeven dat Iran in zijn recht staat en dat de Raad dat was vergeten. Zij hadden alle resolutie 3314 (XXIX) van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties (14 December 1974) ondertekend. Hun protesten werden minder fel en vager. Ze hadden allemaal ingestemd met het huisvesten van Amerikaanse militaire bases om hun veiligheid te waarborgen, en nu zitten ze allemaal in de val door de aanwezigheid van die bases.
Er zijn verschillende manieren om op deze tegenstrijdigheid te reageren: door te stellen dat het internationaal recht niet van toepassing is, maar wie zal hen dan in de toekomst beschermen? Of door te stellen dat de Verenigde Staten doen wat ze willen en hen in gevaar brengen, maar hoe kunnen ze zich dan bevrijden van hun dierbare beschermheer?
Op het moment van schrijven zijn er meer dan 80 brieven uitgewisseld in de Veiligheidsraad, maar geen van de zeven landen heeft dit dilemma opgelost: internationaal recht of buitenlandse militaire bases. We moeten kiezen.
Het Sultanaat Oman dat net als de anderen niet in staat is dit onverzoenlijke te verzoenen, verzoekt de Veiligheidsraad om zijn verantwoordelijkheden op zich te nemen door een alomvattende en onpartijdige beoordeling uit te voeren van de onderliggende oorzaken van deze crisis, zodat deze aan de basis kunnen worden aangepakt en niet alleen aan de oppervlakte. » [8].
Topfoto: Op 11 maart 2026 heeft de Veiligheidsraad een resolutie aangenomen over de oorlog tegen Iran, in totale tegenspraak met de VN-definitie van “agressie”.
[1] “Iran denounces its three aggressors”, by Amir Saeid Iravani , Voltaire Network, 9 March 2026.
[2] “Justification for the US war against Iran”, by Michael G. Waltz, Voltaire Network, 10 March 2026.
[3] “Iran files complaint against targeted assassinations by Israel and the United States”, by Amir Saeid Iravani , Voltaire Network, 26 March 2026.
[4] “Iran files complaint against US threats to civilians”, by Amir Saeid Iravani , Voltaire Network, 22 March 2026.
[5] « Plainte de l’Iran contre les pluies acides provoquées par l’agression israélo-états-unienne » (référence : ONU S/2026/149), par Shina Ansari, Réseau Voltaire, 9 mars 2026.
[6] « Résolution 3314 (XXIX) de l’Assemblée générale des Nations unies : Définition de l’agression », Réseau Voltaire, 14 décembre 1974.
[7] “Iran Recalls the International Definition of Aggression”, by Amir Saeid Iravani , Voltaire Network, 3 March 2026.
[8] “Oman calls on the Security Council to conduct a comprehensive assessment of the situation”, by Omar Said Omar Al Kathiri, Voltaire Network, 19 March 2026.