Bron: Thierry Meyssan
Voltaire Netwerk, Paris 2 april 2026 ~~~
Voor het eerst slaat een volk dat wordt aangevallen door de grootste militaire macht uit de geschiedenis terug tegen diens militaire bases en buitenlandse investeringen. Het is een manier van oorlog voeren, aangepast aan de tijd van globalisering, die geen van onze strategen had voorzien. Dit conflict is met geen enkel ander te vergelijken. Het is het eerste conflict waarin een land van gemiddelde omvang het zou kunnen winnen van een monsterlijke macht.
Ook in de talen: عربي Deutsch ελληνικά English
Español français italiano Português русский
Een ‘revisionistisch-zionistische’ oorlog
Benyamin Netanyahu is de zoon van de historicus Benzion Netanyahu, de persoonlijke secretaris van de grondlegger van het ‘revisionistisch-zionisme’, Vladimir Ze’ev Jabotinsky. De Netanyahu-dynastie heeft altijd steun gegeven aan het ‘revisionistisch-zionisme’ tegen de ‘zionisten’. Deze laatsten, onder leiding van Theodor Herzl, wilden een Joodse staat stichten, terwijl Jabotinsky de oprichting van een ‘Joods Rijk’ nastreefde.
In 1921 sloot Jabotinsky in Oekraïne een bondgenootschap met de „integrale nationalist“ leider Symon Petliura tegen de bolsjewieken. Petliura bleef pogroms tegen de joden organiseren, waarvan Jabotinsky zichzelf de verdediger noemde. Deze tegenstrijdigheid bracht Jabotinsky ertoe ontslag te nemen bij de Wereldzionistenorganisatie (WZO), waarvan hij bestuurder was.
Tijdens de aanloop naar de Tweede Wereldoorlog heeft Jabotinsky zich als een ‘fascist’ doen gelden. In Rome richtte hij een militie op, de Betar, onder auspiciën van de duce Benito Mussolini. Bij het uitbreken van de oorlog zocht hij zijn toevlucht in een neutraal land, de Verenigde Staten (die pas na het Japanse bombardement op Pearl Harbor in de oorlog stapten). Jabotinsky stierf in de eerste maanden van de oorlog, maar zijn mannen zetten zijn strijd voort aan de zijde van de fascisten en de nazi’s. Schokkend of niet, de revisionistische zionisten hebben meerdere onderhandelingen georganiseerd met het Derde Rijk. Rezső Kasztner (ook bekend als “Rudolf Ysrael Kastner”), een Hongaarse revisionistische nationalistische leider, voerde tot in de laatste weken van de oorlog gesprekken met Adolf Eichmann, de man die verantwoordelijk was voor de logistiek van de “Endlösung” van de Slaven, Joden en zigeuners [1].
Gedurende zijn hele politieke carrière heeft Benjamin Netanyahu het gehad over zijn afkomst. Hij handelde echter opportunistisch en bracht zijn ideaal niet in de praktijk [2]. Aan deze periode kwam op 29 december 2022 een einde met de oprichting, met de hulp en steun van Elliott Abrams, van een joodse supremacistische coalitie [3].
Beetje bij beetje werd Benjamin Netanyahu gewaagder en in februari 2024 dreigde hij de Angelsaksen met de heroprichting van de “Stern” paramilitairen [4], die de speciale vertegenwoordiger van de Verenigde Naties in het mandaatgebied Palestina vermoordde (1948); op 23 augustus 2025 verklaarde hij in het Hebreeuws zijn toewijding aan de oprichting van een “Groot-Israël” en riep hij op 15 september 2025 op om de Israëlische democratie om te vormen tot een “super-Sparta” [5].
Dat is dus een uitgesproken fascist, en niet langer een sluwe politicus, die heeft aangegeven een oorlog op ‘zeven fronten’ te willen voeren en een einde te maken aan de Iraanse concurrentie.
Precies een jaar geleden voorzag ik de huidige Israëlisch-Amerikaanse oorlog tegen Iran [6]. Het heeft geen zin om te muggenziften over de oorzaken van dit conflict: alle officiële rechtvaardigingen zijn onjuist gebleken (er is sinds 1988 geen Iraans militair nucleair programma; Iran heeft geen intercontinentale raketten; Iran vormde geen bedreiging voor de Verenigde Staten; en ten slotte heeft Iran sinds 2019 geen proxies meer). Het volstaat vast te stellen dat hij slechts het “revisionistische zionistische” programma uitvoert. De miljoenen Israëli’s die tegen hem hebben gedemonstreerd, laten zich niet voor de gek houden.
Laten we ons nu afvragen wat de directe gevolgen hiervan zijn.
De explosie binnen de Maga-beweging
Het eerste gevolg van deze oorlog is een explosie binnen de Maga-beweging (Make America Great Again!). De belangrijkste aanhangers van president Trump hebben hem plotseling hun vertrouwen ontzegd. Ze accepteren niet dat de Verenigde Staten in een oorlog verwikkeld raken op verzoek van Israël.
Men kan bediscussiëren of Donald Trump gemanipuleerd is of dat hij handelde om de steun van de grote bankiers van de diaspora voor zijn land te behouden. Dat doet er niet toe. Feit is dat Donald Trump zijn steun onder de bevolking heeft verloren. Zijn voormalige aanhangers zullen echter niet overstappen naar de Democratische Partij, maar zijn van plan zijn strijd voort te zetten, zonder hem.
De 3.300 demonstraties van zaterdag waren niet bedoeld om de oorlog in Iran aan de kaak te stellen, maar de macht van de president van de Verenigde Staten. Ze brachten niet alleen democraten bijeen, maar ook republikeinen en jacksonianen die aan Donald Trump te danken hebben dat ze wakker zijn geworden, maar hem vandaag de dag niet meer vertrouwen.
Niemand ziet het internationaal recht nog zoals vroeger
Het tweede gevolg van deze oorlog is het besef dat het huisvesten van een Amerikaanse militaire basis een land niet beschermt, maar het juist blootstelt aan het risico een oorlogsdoelwit te worden. Vanaf 28 februari 2026 hebben alle Golfstaten die het doelwit zijn van Iran krachtig geprotesteerd. Saudi-Arabië, Bahrein, de Verenigde Arabische Emiraten, Koeweit en Qatar hebben klachten ingediend bij de Veiligheidsraad. Elk van hen veroordeelde dit als „een flagrante schending van de nationale soevereiniteit en een directe aantasting van de veiligheid en de territoriale integriteit“. Ze waren er zo zeker van dat ze gelijk hadden dat ze geen aandacht schonken aan het antwoord van Iran. Pas toen Teheran hen twee keer achter elkaar van repliek diende, konden ze de realiteit onder ogen zien. Het Handvest van de Verenigde Naties en het internationaal recht geven Iran gelijk: elke staat die door een andere staat wordt aangevallen, kan zich terecht tegen die staat keren en tegen derden wier grondgebied voor de aanval wordt gebruikt.
Tot nu toe had nog geen enkele staat zich op deze manier tegen een aanval van de Verenigde Staten verzet. Geen van hen was in staat geweest om zich tegen hun belangen in het buitenland te keren, laat staan tegen hun militaire bases.
Voor de leiders in de Golfregio is dit een koude douche. Alles wat ze decennialang hadden ontwikkeld, stort in. Ze zijn sprakeloos omdat ze geen alternatief hebben. Voor de landen die naar een multipolaire wereld streven, daarentegen, gaat er een deur open: wat de prijs ook is voor het weigeren van Amerikaanse militaire bases, het is beter om dat te doen dan in een verwoestende oorlog te worden gedreven.
China heeft zijn plannen onmiddellijk herzien. In geval van een Amerikaanse aanval met betrekking tot de status van Taiwan, zal het niet het eiland aanvallen, maar de 24 Amerikaanse militaire bases in Azië-Pacific. Het Volksbevrijdingsleger heeft zijn raketwerpers al geheroriënteerd. Alle landen van de regio moeten er dus rekening mee houden dat ze in een slagveld veranderen als ze niet bedanken voor het Pentagon en beleefd om hun terugtrekking uit hun grondgebied te verzoeken.
De Amerikaanse legers blijken slechts “papieren tijgers” te zijn
Zoals Mao Zedong zei, zijn de Amerikaanse legers slechts “papieren tijgers”. Ze beschikken weliswaar over een buitengewoon arsenaal, maar ze kunnen degenen die zich hebben voorbereid om hen het hoofd te bieden niet verpletteren.
Iran kan zich weliswaar niet verzetten tegen de Israëlische en Amerikaanse bommenwerpers en raketten, maar het slaat terug op alle Amerikaanse bases op hun bodem, in de hele regio. Het heeft zowel de Golfregio als Jordanië en Cyprus getroffen. Het zou zelfs Amerikaanse bases in Duitsland kunnen aanvallen. Bovendien heeft Iran zich jarenlang op deze confrontatie voorbereid. Het heeft een groot aantal goedkope wapens opgeslagen op veilige locaties, in diepe tunnels en bunkers. Het slaagt er voorlopig in het Pentagon te dwingen zich te verdedigen met peperdure technologische pareltjes. Bij elke afvuring van een Sahed-raket van 25.000 dollar moeten de Verenigde Staten reageren met twee of drie Patriot-raketten van 1,3 miljoen dollar per stuk. Het is nu een race tegen de klok: wie zal eerder geruïneerd worden, de Revolutionaire Garde of het Pentagon? En alsof de economische druk nog niet genoeg is, raken de Amerikaanse voorraden op en kan het militair-industriële complex deze op korte termijn niet aanvullen.
De methode van Trump heeft zijn grenzen bereikt
De auteur van The Art of the Deal was er tot nu toe altijd in geslaagd zijn partners te laten zwichten, zowel bij handelsoverleg als bij politieke onderhandelingen. Maar overdrijving van de waarheid werkt niet bij Iran. Hij mag dan wel beweren te hebben “overwonnen” , maar het is Teheran dat zijn voorwaarden dicteert.
Elke overdrijving lijkt, in plaats van angst in te boezemen, op grootspraak. Washington kan niet langer dreigen met een escalatie, het is Teheran dat hen bedreigt. Zo wilde Donald Trump op 22 maart een einde maken aan de oorlog voordat zijn legers zonder wapens zouden komen te zitten. Hij dreigde Iraanse elektriciteitscentrales te bombarderen als de Revolutionaire Garde de Straat van Hormuz niet zou openen [7]. Maar Teheran antwoordde hem onmiddellijk door hem haar escalatieplan door te geven: het Israëlische elektriciteitsnet bombarderen – waarvan het de plannen publiceerde – en bedrijven in de regio met Amerikaanse aandeelhouders aanvallen [8]. Zonder te wachten verklaarde Donald Trump dat hij met Teheran onderhandelde en dat, daar, alle leiders wisten dat ze op hun laatste benen liepen als ze niet zouden onderhandelen. Hij heeft dus een termijn van vijf dagen gegeven om deze onderhandelingen tot een goed einde te brengen [9]..
Teheran ontkende te onderhandelen en herhaalde haar dreigementen [10]. Donald Trump zwichtte en kondigde aan de door hem gestelde termijn uit te stellen.
Iran geeft geen krimp. Het heeft de twee smelterijen van Aluminium Bahrain (Alba) en Emirates Global Aluminium (Ega) aangevallen. Zonder te wachten tot de Verenigde Staten haar elektriciteitscentrales zouden bombarderen, heeft Teheran bedrijven aangevallen waarvan de belangrijkste aandeelhouders Amerikanen zijn.
Nadat de Verenigde Staten of Israël de universiteit voor wetenschap en technologie in het noordoosten van de hoofdstad en een andere instelling voor hoger onderwijs hadden gebombardeerd, waarschuwde Teheran dat het zou terugslaan tegen Amerikaanse universiteiten met vestigingen in de Golf. Te denken valt daarbij aan de Texas A&M University in Qatar of de New York University in de Verenigde Arabische Emiraten.
Nadat de Verenigde Staten of Israël een haven in de Straat van Hormuz hadden gebombardeerd, waarschuwde Teheran dat het het vliegdekschip USS Abraham Lincoln zou aanvallen zodra het binnen binnen haar bereik zou komen.
Bij elke nieuwe aanval, slaan de Revolutionaire Garde terug tegen nieuwe Amerikaanse doelen. Ze bedreigen, één voor één, alle Amerikaanse belangen in het Midden-Oosten. Niemand heeft ooit op deze manier gevochten. Dit is een les die een grote beschaving ons leert: Iran – dat er niet voor terugdeinst zijn onderdanen te executeren wanneer zij het land vanuit het buitenland bedreigen – heeft nooit terrorisme tegen burgers gepleegd, wat de Israëlische propaganda ook beweert. Maar Teheran heeft de globalisering omarmd en richt zich nu op Amerikaanse belangen, waar die zich ook bevinden.
President Trump heeft geen uitweg. Zijn grappen mogen zijn publiek dan wel vermaken, maar het Iraanse vuur achtervolgt hem. De enige mogelijke uitweg is de vernietiging van een hele beschaving; een vooruitzicht dat geen enkele gekozen leider kan overwegen.
Israël zet zichzelf in de val
Israël bevindt zich in dezelfde situatie als de Verenigde Staten. Tel Aviv kan niet reageren op de Iraanse escalatie. Temeer daar zijn legers uitgeput zijn. Ze hebben een gruwelijke oorlog gevoerd tegen de Gazanen, waarbij ze niet aarzelden om genocide te plegen; ze zijn doorgegaan tegen de Libanezen, de Syriërs, de Irakezen en de Jemenieten.
Voor Israël ligt de eerste uitdaging op menselijk vlak, meer dan op materieel vlak. Tel Aviv heeft manschappen nodig, maar kan die niet mobiliseren zonder zijn economie blijvend te verzwakken. Het kan van alles doen, maar niet alles tegelijk.
Daarom beginnen veel commentatoren te discussiëren over de manier waarop een einde kan worden gemaakt aan het verzet van het Iraanse volk: het model volgen dat president Truman tegen Japan toepaste. Een of twee atoombommen inzetten. Dat zou de ultieme misdaad zijn. Op dit moment richt de discussie zich op de vraag hoe de wereld zou reageren. Zou het mogelijk zijn dat Israël zich, opnieuw, aan zijn verantwoordelijkheden onttrekt?
Integendeel, mocht Israël zich verslagen zien, dan zou het eigen bestaan op het spel staan. Daarom zal het voor de Israëlische oppositie des te moeilijker zijn om Benjamin Netanyahu ten val te brengen, omdat het dan zou deelnemen aan de halali tegen het eigen vaderland. Het is dus belangrijk voor iedereen die de ramp wil voorkomen om de Israëlische oppositie de zekerheid te geven dat het haar land kan bevrijden van de huidige fascistische regering en zich kan onderwerpen aan het internationaal recht dat deze regering nooit heeft gerespecteerd.
Topfoto: In tegenstelling tot wat onze media ons hebben verteld, zijn de Revolutionaire Garde geen bloeddorstige fanatici. Ze hebben in januari hun eigen volk niet afgeslacht. Het zijn patriotten die hun beschaving verdedigen en strijden tegen imperialistische uitbuiting. Op dit moment geven ze ons een les in moed door terug te slaan op de agressie die ze ondervinden.
[1] מדוע חוסל קסטנר» (Pourquoi Kastner a-t-il été assassiné ?), Nadav Kaplan, Steimatzky publishing (2024).
[2] “Netanyahu en het nazisme”, door Thierry Meyssan, Vertaling wswi.nl/, Voltaire Netwerk, 23 september 2025.
[3] “De Straussiaanse staatsgreep in Israël”, door Thierry Meyssan, Vertaling wswi.nl/, Voltaire Netwerk, 7 maart 2023.
[4] “De “Conferentie voor de overwinning van Israël” In Jeruzalem bedreigt Londen en Washington”, door Thierry Meyssan, Vertaling wswi.nl/, Voltaire Netwerk, 13 februari 2024.
[5] “Na het “Groot Israël” pleit Netanyahu voor een “Super-Sparta” en “het werk in Gaza afmaken””, door Thierry Meyssan, Vertaling wswi.nl/, Voltaire Netwerk, 30 september 2025.
[6] “Na Oekraïne, Iran?”, door Thierry Meyssan, Vertaling wswi.nl/, Voltaire Netwerk, 18 maart 2025.
[7] «@realDonaldTrump», Truth Social, March 22, 2026.
[8] Dépêche 5111 «Les quatre cibles prioritaires de l’Iran en cas d’escalade», Voltaire, actualité internationale, N°168, 27 mars 2026.
[9] «@realDonaldTrump», Truth Social, March 23, 2026.
[10] «A Toothless Iran? Missile and Drone Strikes Show It Can Still Inflict Pain», Nicholas KulishHelene CooperIsabel Kershner & Erika Solomon, The New York Times, March 29, 2026.